حرفهای دل تنهای من

تا به حال فكر كردی چرا نیلوفر رو آب می شكفه ؟ تا به حال به این گل ، كه انگاری یه رازی تو دلشه خوب نگاه كردی ؟ تا به حال زیر نور مهتاب به سایه روشن گلبرگای نیلوفر كه رو آب می رقصند ،زل زدی؟ اصلا می دونی چرا ریشه های نیلو فر به جای اینكه تو خاك باشه رو آبه! نه بند زمینه ، نه قفل آسمونه ، تنها و رهاست. می دونی كه نیلوفر تو بركه های آروم و ساكته نه تو رودخونه های پر جنب و جوش! وقتی دلت یاد گرفت چه جوری آروم بگیره ، چه جوری ساكت بشه ، رو صفحه زلال و صافش می تونی شكفتن گل نیلوفر رو ببینی. وقتی دیدیش یه حسی مثه عشق تو وجودت جون می گیره . بعد از اون لحظه مثل نیلوفر آب از سرت گذشته واسه همیشه عاشقی.......

زن عشق می كارد و كینه درو می كند...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر...

می تواند تنها یك همسر داشته باشد

و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی ....

برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است

و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج كنی ...

در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ...

او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی ...

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی....

او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد ....

او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ....

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر ...

و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛

پیر می شود و میمیرد...

و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند

چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت،

زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛

سینه ای را به یاد می اورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند...

و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد...!

و این رنج است

زیر باران با یاد تو میروم ، به دنبال جای پای تو ، تو را می پرستم من شبانه ، برای لحظه های شادمانه ، برای با تو بودن صادقانه ، می آیم من به پیشت عاشقانه ، به تو دل بستم من شاعرانه ، اما افسوس از درک زمانه ، چه زیباست راز زمانه ، اگر زندگی باشد یک ترانه .