حرفهای دل تنهای من

♥•٠·
همه چشم اندازها وقتی زیباست 

که نمره ی عینک مهربانی شما 20 باشد ...

♥♥♥♥

ای خالق !
به شکرانه کدامین خلقتت سر بر سجده شکرت بسایم؟
پروردگارم !
آن هنگام که دریای دلم متلاطم می شود و خروشان و ناآرام می گردد ، تنها پناه و آرامش این دل سجاده عشقی است که به شکرانه ی نعمتهایت می گسترانم و به پاس آن همه بزرگی ، عاشقانه و خالصانه سر بر سجده ی شکرت می سایم و آن هنگام که دستهایم را برای تکبیره الاحرام تو بلند می کنم و نیت سخن گفتن را در دل زنده می کنم ، با همان نیت آنچنان آرامشی سراسر وجودم را احاطه می کند که زبان از بیانش عاجز است. آن لحظه ای که دست بر زانوهایم گذارده و در برابرت تعظیم می کنم آنچنان غروری بر جسم و جانم غالب می شود و آنقدر احساس بزرگی می کنم که سعادت تعظیم در برابر خودت را نصیبم کردی.
و چه بگویم از ساعات و لحظه هایی که در محضر مقدست پیشانی ام را بر خاک گذارده و در برابر پیشگاهت کوچکی و عجزم را به یاد آورده و مغرورانه و شاکرانه سر بر سجده می گذارم.
بارالها! 
چه خوش بر احوال آن دستهایی که لحظه ها و دقیقه های طولانی بر فنوت عشقت باقی می ماند و عاشقانه می طلبد نیازهای دلی پر از نیاز به مهر و نور عشق توست ، ای خالق آسمانها و زمین.
پروردگارم ! 
از تو می خواهم در خانه ی دلم و کاشانه ی قلبم مشعلی نورانی و فروزان از عشق بی انتهای الهیت بگسترانی و لحظه به لحظه ، ساعت به ساعت این مششعل را نورانی و نورانی تر بگردانی.
ای خالق هر مخلوق !
عطا کن به بندگانت سعادت عبادت و نیایش را و لذت محبت کردن با خودت را به بندگانت بچشان و این لذت را ابدی کن و از ما مگیر.
از تنها کس بی کسان و ای تنها پناه بی پناهان ، ای روزی رسان و ای تنها امید ناامیدان ، نا امیدم نکن و مرا از یاری و استعانت خویش محروم مگردان. 
«آمین»

بعضی وقت ها هست که دوست داری یکی کنارت باشه.
محکم بغلت کنه.
بزاره اشک بریزی.
بعداروم توگوشت بگه: دیوونه من که باهاتم ^.^

یاد گرفتم که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بیشتر زنده نیست یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله یعنی دو خط موازی که هیچگاه به هم نمی رسند یاد گرفتم در عشق هیچکس به اندازه خودت وفادار نیست و یاد گرفتم هر چه عا شق تری ، تنهاتری

شكر، شیرین است ولى اگر این شكر را به همین صورت در دهان

كودكى بریزیم خفّه مى‏شود.

نباید بگوییم این شكر است و شیرین و بدن هم به مواد قندى

نیاز دارد،بلكه باید ابتدا این شكر را در آب حل كنیم و به تدریج

به كودك بدهیم.

بسیارى از حقایق را باید با مقدّمه مطرح كرد،

زیرا همه مردم آمادگى پذیرش یك باره سخن حقّ را ندارند.

مردم به حمّام مى‏روند و دوش آب را روى سر خود باز مى‏كنند

ولى اگر آماده نباشند و شما بخواهیدیك لیوان آب سر آنها بریزید،

با عكس العمل سختى مواجه مى‏شوید.