حرفهای دل تنهای من

این روزها توانایی زندگی هنر شده...
آدمهای گرگ با رخنه در وجودت ... با بستن بال و پرت اوج میگیرند...
این روزها مرگ حق مسلم نیست...
حتی مردن هم اجازه ی قیم می خواهد...
این روزها نفس کشیدن پر از درد است...
نفس که میکشی شش هایت پر میشود از تنهایی...
این روزها روح وجود ندارد...
روحمان در قفس جسم دیگری اسیر شده...
این روزها نمی توانی حرف دلت را بزنی...
حرف بزنی کشته می شوی...
این روزها نباید صاحب قلب باشی...
قلب داشته باشی عذاب میکشی...تکه تکه اش میکنند...
این روزها فقط باید بمیری...
سر بگذاری بر بالش و بهترین آهنگت را گوش کنی و آهسته و آرام آخرین نفس را بکشی.
همین.

دلت که گرفته باشد …
شادترین آهنگها روضه خوانی میکنند …
شلوغ ترین مکانها ، تنهاییت را به رخت میکشند …
و شادترین روزها برای تو غمگین ترین روزهاست …
دلت که گرفته باشد ، نقض میشود همه قانونها …