حرفهای دل تنهای من

آدمها شبيه ليوانند

ظرفيتهايي مشخص دارند.....

بعضي به اندازه استکان،

بعضي فنجان ،

بعضي هم يک ماگ بزرگ,,,,,

وقتي بيش از ظرفيت ليوان در آن آب بريزي، سر ريز ميشود،

خيس ميشوي،

حتي گاهي که در اوج بدشانسي باشي 

و در ليوان به جاي آب ،

شربتي چيزي را زيادي ريخته باشي 

وسرريز شده باشد ،

لکه ش تا ابد بر روي لباست ميماند.....

آدمها مثل ليوان ميمانند .....

ظرفيت هايي مشخص دارند..... 

لطفا" قبل از ريختن مهر و عطوفت در پيمانه هاي وجوديشان ، 

ظرفيتشان را بسنج.....

به اندازه محبت کن.....

اگر اينکار را نکني ، 

اگر زيادي محبت کني 

اگر سر ريز شدند و محبت بالا آوردند ، 

باد الکي به غبغب انداختند 

و پيراهن احساست را لکه دار کردند ، 

فقط از خودت 

و عملکرد خودت عصباني باش، 

نه از آدمها که شبيه ليوانند.....